Za wszystkie zmiany i (nie)dogodności przepraszam. I obiecuję, że będę bardziej aktywna – słońce ładuje mi powoli wyczerpaną mrozami baterię.

I nie chodzi o częstotliwość pojawiania się postów, tylko ich JAKOŚĆ.

Bo to nie takie wpisy jakie powinny być i do jakich Blog Na Którym Właśnie Siedzicie został stworzony.

Mało, mało, mało.

Od dłuższego czasu porozumiewam się ze światem za pomocą obrazków.

I jeżeli nie jestem starożytną Egipcjanką czy też nie odpowiadam właśnie za rozmieszczanie znaków drogowych, ewentualnie jeżeli akurat nie mam czterech lat to znaczy, że coś jest bardzo nie w porządku.

I wcale nie jest mi z tym dobrze.

PROPORCJE ZOSTAŁY ZACHWIANE!

A czuję (nawet nie tak głęboko i nawet nie tylko w środku!), że wypadałoby przywołać Wenę. Do porządku.

No właśnie. Wena. Najwyraźniej oddałam jej nieświadomie swój urlop, który istnieje przez ostatni rok wyłącznie na (pewnie już pożółkłym, zakurzonym i nadgryzionym przez szczury) papierze w segregatorze kadrowej.

I mam wrażenie,  że Szanowna Wena dostaje skurczy na widok mojego zdjęcia w portfelu, bo jakoś nie chce wracać.

Droga WENO! Cóż ja Ci takiego uczyniłam???

Ty Dziwko.

Bardzo długo (podstawówka i LO) było Sztuką Nieotrucia Nikogo.

Na studiach było Sztuką Przetrwania alias Jajecznica Na 5000 Sposobów.

Od niedawna jest Sztuką Łączenia Tak, Aby Było Zjadliwe.  Z lepszym lub gorszym skutkiem.

Ostatnio muszę przyznać, że z coraz lepszym.

Dlatego zaczęłam wychodzić z nim do ludzi.

Wspomniane w tytule penne jest jednym z najbardziej udanych moich wymysłów. Tak stwierdzę, nieskromnie.

Historia jego powstania jest dość dziwna, więc nie będę opowiadać. Nie będę Wam psuć zabawy.

Pewnie gdzieś istnieje taka potrawa – jeżeli znajdziecie mi oficjalną nazwę będę wdzięczna.

Ta, Którą Wymyśliłam (a którą możecie podziwiać w tytule wpisu) jest zdecydowanie za mało egzotyczna.

Nie mam niestety zdjęcia. Przepis zamieszczam, gdyż ostatnio miałam okazję robić je dla Sporej Grupy Osób i chyba było dobre, bo poproszono mnie o know-how

Ci co jedli wiedzą jak wygląda, więc zdjęcie nie jest niezbędne.

Ci co nie jedli muszą wykazać się wyobraźnią i wierzyć na słowo, że wygląda całkiem apetycznie.

Oraz pragnę zaznaczyć, iż ciężko mi jest podać dokładne proporcje składników oraz zaklęcia magiczne przeze mnie używane, gdyż dotychczas robiłam owe penne sposobem polecanym przez okulistów.

Na oko znaczy się.

(Teraz już wiecie co to znaczy przydługi i nudnawy wstęp).

PENNE [porcja na standardową blaszkę - około 20x30cm]

Potrzebujecie:

1 opakowanie szpinaku – ja robię z mrożonego, rozdrobnionego  [Z kilku powodów. I wcale lenistwo nie jest na pierwszym miejscu.]

1 opakowanie mrożonych brokułów

1 opakowanie makaronu penne [nie wchodzi cały, ale gotuję wszystko. Później do czegoś wykorzystuję]

po 1 opakowaniu serów: niebieski Lazur, zielony Lazur, zwykły, najzwyklejszy Camembert Turek. Próbowałam już wielu, ten imho najlepiej zachowuje się w piekarniku.

6 – 8 plasterków [zależy od ich wielkości i wielkości blaszki] sera żółtego – holender jest ok, salami też się sprawdza

1 śmietana duża 18%

czosnek, biały pieprz, sól, oliwa

Na patelni rozgrzewamy oliwę i wrzucamy na nią pokrojony w cienkie plasterki 1 ząbek czosnku. Jak zacznie wydzielać zapach i lekko się rumienić błyskawicznie wrzucamy na niego szpinak. Szpinak wrzucam zamrożony i mieszam go aż się rozmrozi i odparuje wodę. Ważne, żeby uzbroić się w cierpliwość i dobrze odparować  z niego wodę, gdyż później będziemy go łączyć ze śmietaną.

W tak zwanym międzyczasie doprawiamy solą, białym pieprzem (w połączeniu z czosnkiem i szpinakiem pachnie trochę jak pastwisko, ale wierzcie mi – tak ma być) i wciskamy do niego jeszcze 2-3 ząbki czosnku. Ważne jest, żeby dobrze go przyprawić, ponieważ śmietana za chwilę złagodzi smak i będzie mdłe. Tak więc Drogie Dzieci nie lękajcie się pieprzu i czosnku

Jak już przyprawicie i odparujecie szpinak to wyłączcie gaz [prąd, ew. zgaście ognisko] i zalejcie go śmietaną ciągle mieszając [oczywiście nie trzeba "ciąglemieszać", ale bardzo chciałam przemycić tu jakiś typowo książkokucharski zwrot. Chociaż chyba bardziej kojarzy mi się z zupkami w proszku]. Nie dawajcie całego kubka śmietany, będzie zbyt śmietanowe. Tak 3/4, o. I będzie dobrze.

Ugotowaliście już makaron? Nie? No to ugotujcie. Bardziej al dente niż na papkę. Coś pomiędzy.

A, jak już wstawiacie makaron, to do drugiego garnka wrzućcie też brokuły. I dajcie się maleństwom rozmrozić i ugotować, ale bez przesady. Preferuję bardziej twarde, niż miękkie.

No i po bólu.

Teraz w blaszce wysmarowanej oliwą ułóżcie makaron, tak ze 2 warstwy (wiem, że to nienormalne, ale ja układam), na niego połowę szpinaku, połowę brokułów, połowę serów z wyjątkiem Turka (żółty w plasterkach i Lazur – który się Wam bardziej podoba Ja do środka daję zielony, bo niebieski ładniej wygląda na górze, ale to już moja fanaberia).

Na to dajemy drugą warstwę makaronu, resztę szpinaku, resztę brokułów i reszta serów plus pokrojony w plasterki i ułożony tu i ówdzie Turek.

Przykrywamy folią aluminiową i wstawiamy do piekarnika na…hmm..aż się sery roztopią.

Wiem, brzmi skomplikowanie, ale to wyłącznie dlatego, że ja nie potrafię pisać zwięźle.

Wierzcie mi – nie gotowałabym niczego, co wymaga dużego nakładu pracy (polecam rozdział o lenistwie. Był taki? Nie? To muszę stworzyć).

Dajcie znać, czy wyszło

PS. Widzę, że jest to najpopularniejszy wpis na blogu, codziennie wchodzi ktoś, kto szuka przepisu na szpinak z makaronem. I dziwię się, że nikt nie zostawia komentarza…czy Wy się wszyscy tam potruliście ;>??

[Oczywiście musiałam ją namawiać do tego mniej więcej tak długo jak przeciętnego kota namawia się do wzięcia kąpieli z pianką, ale w końcu się udało ]

Szatka – pytałaś czemu chcę zrobić te zdjęcia. Już wiesz
Zresztą…TA RUDOŚĆ WYMAGAŁA UWIECZNIENIA

This week’s DISSES go to:

- Ex lokatorzy mieszkania – najwyraźniej mieli nadzieję, iż rozwinięte mikroby zaczną się dorzucać do czynszu. Na szczęście zabite Robaki okazały się nie być karaluchami.
- Tutejsza gościnność momentami. Zadziwiająca. I szczerość. I ZMIENNOŚĆ. Klasyczna. Bez wdawania się w szczegóły.
- Pizza super extra hot z Da Grasso. Nie dość, że połowa była spalona, nie dość, że połowa była na pokrywce pudełka, nie dość, że ciasto wyglądem i konsystencją przypominało ścierkę do podłogi, to jeszcze w ogóle nie była ostra. Wielki minus. Miałam ochotę zanieść im z powrotem i rozsmarować ostentacyjnie na ladzie. Mają szczęście, że nie znam jeszcze okolicy i zapewne bym nie trafiła.
- Warszawa leży zdecydowanie za daleko od Wrocławia.

This week’s KISSES go to:

- Praca – najchętniej bym z niej nie wychodziła. Świetni ludzie, z dużym poczuciem humoru. Zero stresu. Oby tak dalej.
- Komunikacja miejska. I komunikacja samochodowa. Koleżeńska w sensie. Nie czuję odległości.
- Jagodzianki z małego sklepiku na Wałbrzyskiej. Dobrze robią na problemy z żołądkiem i tym do czego przez żołądek się dociera.
- Zmądrzenie. Endliś.

Wyczekujcie kolejnego odcinka.

Nie wpasowuję się do końca w tamtejszy klimat, bo jednak wyrosłam na TROCHĘ innych społecznościówkach, NO ALE.

Dobra. I tak wiem, że się pośmialiście…

N e way… Są też plusy. I to duże. Jak Nadia. Tzn. Nadia akurat jest drobniutka. Po kilku dniach od mojego uaktywnienia się zgadałyśmy się na zdjęcia. Właściwie to zgadał nas Sebastian (srsly, czemu ja tam jestem? i tak jestem zbędna ).
Wykorzystaliśmy plażę, zachodzące słońce i lekki wiaterek. Wszystko za jedyne 3zł opłaty parkingowej na dachu wrocławskiego Centrum Handlowego RENOMA.

Nadia jest świetna – ładna, dziewczęca, miła, wyluzowana, z poczuciem humoru Dawno się już tak nie uśmiałam robiąc zdjęcia

Efekty poniżej. Wrzucam dużo, a co. Może mnie z wordpressa nie wygonią za wytracanie przestrzeni

Aga, Tomek – co ja się tu będę rozpisywać… Wy wiecie co I tak przy okazji….dzięki za niezły fun przy robieniu zdjęć MIMO WSZYSTKO

Pierwszy tydzień był najgorszy – jako, że mam dwie lewe rączki do wymyślania z głowy przepisów (a tym bardziej ciężko wymyślić coś wykwintnego z jajek, mięsa, chudego nabiału i musztardy) żywiłam się półproduktami. A gotowane piersi z kurczaka śniły mi się po nocach.

Było warto – ubrania jakby luźniejsze, pasek jakby na kolejną dziurkę…

Dzielnie dotrwałam do fazy II i uroczyście wprowadziłam Warzywa do mojego MENU
Tak jest od środy. I od środy jem więcej niż chyba normalnie bym jadła nie będąc na diecie. TAAAK mi tych warzyw brakowało.

Od jutra znów białka 5 dni, więc dzisiaj zrobiłam sobie Dużo Dobre.
Po wchłonięciu tegoż nie mogę się ruszać. Ledwo siedzę przy kompie. Dobrze, że mi w palce nie poszło.

Dla wszystkich wygłodniałych i będących na diecie wklejam foto i przepisy na dzisiejsze dania.
Oba są zmodyfikowanymi na potrzeby diety przepisami, które gdzieś mi tam chodzą po głowie. Nie otrułam się, więc mogę Wam powiedzieć

A właśnie – kupiłam wczoraj zapas rukoli jak dla całego pułku. Stąd tyle zielonego.

ŚNIADANKO – JAJECZNICA

Chudziutka szyneczka – 1 plaster
Jajeczka – sztuk 2
Pomidorek w ilości 1
Rukola – 39 listków. Ale możecie dać inną ilość, nic się CHYBA nie stanie

Przyprawy – sól, bazylia, oregano.

Szyneczkę z pomidorkiem chwilkę na patelni ‘odparować’, dodać jajeczka wymieszane wcześniej z przyprawami a jak się zetnie odpowiednio należy wyłączyć gaz, prąd ewentualnie zgasić ognisko i wymieszać z rukolą.
Wygląda tak:

OBIADEK – SAŁATKA

Potrzeba Wam:
1 mała cukinia
1 filecik pojedynczy z kurczaczka
1 większy pomidorek
73 listki rukoli
Czosnek (ile dacie radę – 3-4 ząbki)
Vegeta
Papryka chili

Cukinię i kurczaczka pokroić należy w kostkę. Kurczak drobniej niż cukinię (cukinia szybciej mięknie a kurczak lepiej chłonie przyprawy jak mały).
Wszystko wrzucić do jakiejś michy. Wycisnąć do tego czosnek, posypać vegetą i chili. Ja lubię ostre jedzenie, zresztą coś musi równoważyć smak rucoli i pomidora, więc sypcie jak się nie boicie
Ja dałam jeszcze ciut soli, ale odpuściłabym gdybym robiła drugi raz.

Jak się trochę “przeżre” wrzucamy na patelnię, podlewamy odrobiną wody i dusimy pod przykryciem na małym ogniu. Powinno się zrobić mniej więcej w tym samym czasie.
Uważajcie tylko, żeby się cukinia nie rozciapciała. Jak spróbujecie i okaże się, że kurczak nie ucieka a na cukinii nie łamiecie sobie zębów, znaczy że dobre i można odkryć i chwilę jeszcze podgrzewać, żeby odparowało wodę. Jak uznacie, że jest ok, wyłączcie i dajcie im trochę ochłonąć

Do michy wrzućcie rukolę, pokrojonego w większą kostkę pomidora (albo połówki koktajlowych, nawet lepsze, bo twardsze) i (chłodnego!) kurczaka z cukinią.

Powinno wyglądać mniej więcej tak:

Smacznego

***

***

***

***

***

***

***

***

Dobranoc Państwu

10.06.2009 – obiecany update Ale pisać nie mam siły. Jedynie – dzięki Asia, dzięki Seba

***

***

***

Trochę eksperymentowałam i postanowiłam się NIE BAĆ spróbować trochę czegoś innego niż do tej pory.
I chyba dobrze, bo trzeba się rozwijać

A w drodze powrotnej z gór wietrzyłam auto.

I jeżeli któryś z pasażerów będzie miał zapalenie ucha, to przeze mnie.

Ale  mam co chciałam.

Poniżej kilka. Reszta tutaj

*********

*********

*********

*********

*********

*********

*********

***************************************************************************

***************************************************************************

***************************************************************************

***************************************************************************

***************************************************************************

***************************************************************************

***************************************************************************

***************************************************************************

***************************************************************************

***************************************************************************

***************************************************************************

Zaczęłam od dziesiątkowania zdjęć robionych bez opamiętania w 2009 roku, zajmujących teraz niewyobrażalne ilości miejsca na moim kompie.
Zawsze wrzucałam tu 5-6 fot na 200 z danej serii, reszta obrastała w kurz (?) gdzieś na dysku i nigdy nie ujrzała światła dziennego.

Rok się skończył, zaczynam po chwilowej przerwie na nowo zabawę z aparatem, dlatego porządkuję i głównie wyrzucam.
Zostawiam te, które już znalazły się na blogu i te, które nie trafiły na niego wcześniej bo może nie są jakieś rewelacyjne, ale mam do nich sentyment.

Poniżej kilka…

Dudzi – bo w ogóle nie chciała tego zdjęcia a później polubiła. Gosi – zdjęcie z balonówką, która czasem pęka. Kasia i Ola z pierwszych moich prób focenia. I trzy z Londynu, bo lubię to miasto.

************************************************************************ola

************************************************************************gosia

************************************************************************kasia i ola

************************************************************************ola

************************************************************************londyn

************************************************************************gdzieś na bishop st

************************************************************************wiadomo co

Cisza na blogu to tylko efekt zimy.

Tak, zimy.

Bo ja działam na baterie słoneczne. A jedyne jasne godziny dnia przesiaduję w pracy.  I w temperaturze poniżej zera nie działam też.

Tak więc wyczekuję wiosny.

I się poprawię. Obiecuję.

Jako pierwszy będzie Pan sprzedający Strzelające Kulki – takie COŚ zawinięte w papierek, co rzucone z impetem o ziemię wytwarza iskry i HUK. Chciał foto no to ma

Dalej widzimy małe zbiegowisko pod świątynią, gdzie było ciut muzyki i niestety nie ciut gadania…W dodatku nie po angielsku, bo po co, prawda? Po około godzinie ruszono ‘w miasto’. Paradę rozpoczął Ganesh. Za nim Krisznowcy, którzy oto zaprzęgli byli krowy do ciągnięcia ich powozu. Dalej – proszę Wycieczki – widzimy bliżejnieokreślone COŚ. Jakieś chyba dzwoneczki… Tuż za nimi Młode Bóstwa Uwagę zwracają nadchodzące po nich Płomyczki. Diwali to święto światła, więc Płomyczków zabraknąć nie mogło, no przecież… Na końcu kilka łabądźków.
Pragnę nadmienić iż na paradzie było ponad 15000 osób. Jak można się domyślić po zdjęciach, miałam VIP-owską miejscówkę, to znaczy się na ulicy (tak się złożyło, że pewien procent owego Tłumu zepchnął mnie był z chodnika, i tak już zostało. Biorąc jednak pod uwagę zagęszczenie ludności panujące tamże, zdecydowanie cieszę się, iż skończyłam ‘na bruku’. Dzięki temu mogłam zrobić parę zdjęć, które nie zostały upstrzone tu i ówdzie wepchniętymi bezlitośnie w kadr czubkami głów). Foty nocne, bez statywu, na szybko, wiele nie wyszło dobrze (…tych wystrojonych ludzi i aut było dużo, dużo więcej…Sam przemarsz koło nas trwał ponad pół godziny). Wrzuciłam te, na których coś sensownego było widać. Może nie trzymam poziomu, ale chciałam, żebyście to zobaczyli

Bo ja to tam pojechałam na Diwali. O Diwali poczytacie na Wikipedii tudzież innym mniej lub bardziej mądrym portalu. Ja Wam powiem jak to wyglądało w praktyce. Otóż 10 października, tydzień przed ‘Diwali właściwym’, że tak to ujmę, czyli takim kalendarzowym, Hindusi w Londynie organizują paradę – jest to największa impreza z okazji Diwali. Zjeżdżają się na nią nie tylko Hindusi z całego Londynu (oczywiście nie wszyscy ), ale i sporo turystów. Od samego rana trwały przygotowania. Kilkanaście grup religijnych przygotowywało auta na paradę. Nie znam się, więc ujmę to tak: były to takie ‘otwarte ciężarówki z a’la platformami’. I na każdej siedziało inne Bóstwo. A mają ich sporo, więc było w czym wybierać…

Jedną taką dekoracyjną ‘platformę’ przygotowywał też mój stary znajomy. A dokładniej on kiwał palcem a robili inni. Zdalnie w dodatku. Na kilka godzin przed paradą pojechaliśmy więc sprawdzić, czy przypadkiem nie zadziałał efekt ‘głuchego telefonu’ i na aucie nie znalazły się różowe wielbłądy i małe, niebieskie, pluszowe świnki. Czy coś innego, równie bzdurnego. Ale nie. Pojawiły się jednak łabędzie, Słońce (?), papierowa, różowa lilia wodna i krzesło z ośmioma rączkami. I tak, w przeciwieństwie do świnek i wielbłądów, TO miało mieć jakiś sens. Tłumaczyli mi, ale chyba sami do końca nie wiedzieli co robią….Nadmiarem pytań wprowadziłam ich w lekkie zakłopotanie, jednak pewna Pani szybko zamknęła mi usta i odbiła piłeczkę. Mianowicie zainteresowało ją, czy jadłam w owym dniu wołowinę, oraz czy przypadkiem nie mam TYCH dni. Ta Pani jak się okazało miała Świątynię w domu. Szeregówce konkretnie. Taką wiecie – szemraną ;] Wchodzisz na zaproszenie no i oczywiście nie ma, że tak sobie o z ulicy przyjdziesz. Ja chyba zadawałam za dużo pytań, albo po prostu byłam z odpowiednią osobą (ten mój znajomy to jakiś taki poważany jak się okazało jest) bo zaraz po tym jak odpowiedziałam przecząco na wspomniane pytania, zostałam wprowadzona do środka. Na ‘Świątynię’ przeznaczona była połowa gościnnego pokoju. Był tam burdel, brud, bałagan…jak to z reguły u Hindusów, niestety… Ale i tak robiło wrażenie. Pani ugięła się pod lufą obiektywu, a także pod nieznoszącymsprzeciwu wzrokiem mojego znajomego, i pozwoliła mi (choć dość nieufnie…) zrobić parę zdjęć. Na jednym zdjęciu…tak, dobrze widzicie – element pasujący jak pięść do oka to Maryja. To nie fotoszop. Pani była na wycieczce we Francji i sobie przywiozła. I chyba nawet coś się od czasu do czasu tam pokłania w tamtą stronę…nie wiem, nie wnikałam.

Nie będę się już jakoś tak strasznie rozpisywać. Wrzucam tu dziś jeszcze fotkę Pani Hinduski tańczącej popołudniową porą przed Świątynią (a właściwie przed Prawie Gotową Świątynią na Wembley. Będzie ładna, o takkk…). Taniec ładny, wdzięczny, zgrabny i powabny. Tylko ludzie zgniatali a Pani się strasznie szybko ruszała ))

Koniec gadania. Oto foto. Seria rozpoczęta najbardziej mi znanym miejscem w Londku. Rumbles

A oto wspomniana ‘domowa świątynia’:

I coś na deserrr…

Nie potrafię zmusić swojego kompa do współpracy. I nic na to nie poradzę. Po zdjęciach Gosi próbowałam kilka razy, ściągać  i instalować jakieś Cuda, które miały pomóc. Wykonałam pierdyliard telefonów, po których nauczyłam się jak z tonu głosu rozpoznać, że ktoś ma akurat rozłożone ręce. Zaczęłam się wkurzać, że te foty to taka jedna, wielka jotpegownia i zaraz znów będę miała pięć tysięcy pytań, czemu nie są lepszej jakości. A ja mam do tego dwie lewe ręce.  I jak ktoś nie przyjdzie i czegoś z tym nie zrobi, to będę sobie obrabiać te jotpegi i tyle…(a właśnie, szukam Męża – informatyka. Oferty – zdjęcie twarzy, sylwetki i maksymalnie 100 słów rozprawki rozpoczynającej się od słów:  ‘Zajmę się odpowiednio Twoim kompem, bo…’ – proszę kierować na maila…)

Poza tym jakoś tak straciłam przyjemność spontanicznego fotografowania dla czystej przyjemności. Nie skończyłam żadnego kursu, dostałam tylko kilka wskazówek od znajomych, więc szału nie będzie. A postawiłam sobie w pewnym momencie poprzeczkę wysoko, i tylko się denerwowałam na siebie, że nie jest tak, jakby tego oczekiwali inni. Inni, no właśnie… Zewsząd słyszę: “Idź na kurs, idź na kurs…’ A ja tam się do niczego nie spieszę. Chcę sobie dać czas na to, żeby na luzie się tym wszystkim pobawić.  Pokombinować, poeksperymentować, poszukać tego, co MI się podoba.  Bo przez te 5 miesięcy nauczyłam się, że i tak wszystkim nie dogodzę. Każdy ma inny gust, a o gustach się…no właśnie. Poza tym o co tyle krzyku… ‘Każda sztuka jest bezużyteczna’* i tak, przecież.

Dudzia, moja Dudzia… Dla ułatwienia mówimy, że jesteśmy kuzynkami, żeby nie tłumaczyć zamotanych powiązań rodzinnych ( …mój Brat, dla przykładu, jest jej wujkiem, więc ja powinnam…taaak powinnam się cieszyć, że nie jest złośliwa, kiedy idziemy gdzieś razem ‘do ludzi’… ). Wróciła na wrocławskie śmieci z wakacji i zaproponowała jakieś fotki. No nie mogłam odmówić… I dlatego przeprosiłam się z aparatem.

Poniżej efekty. Jest różniście. Chciałyśmy się pobawić i pobawiłyśmy się. Miałyśmy ubaw. I pewnie jest do tego wiele technicznego ‘ALE’…

…ALE Ja i Dudzia jesteśmy zadowolone

Żeby nie było zbyt lekko, to mi też się oberwało aparatem w ten weekend….

* Tak… niezastąpiony ‘Portret…’ Oscara Wilde’a. Skarbnica, doprawdy skarbnica.

MODELKA

Ola – koleżanka Sebastiana ze szkoły. Idealna figura, piękne włosy, Cera-Nie-Wymagająca-Photoshopa W dodatku czuła się przed obiektywem tak swobodnie, jakby robiła to od zawsze. Kasia (druga modelka-zdjęcia wkrótce) również. I wiecie co – to połowa sukcesu. Jak nie więcej

MIEJSCE

Klub bilardowy SEZAM, Wrocław, stół numer 16. Świetne miejsce – polecam. Zwłaszcza dla miłośników #poolcamp

UWAGI TECHNICZNE

Zdjęcia są niestety w formacie JPG, gdyż mój komputer nie widzi RAW. Nie widzi również internetu (skąd mogłabym zaczerpnąć ‘pomocy’). Mógłby widzieć, ale nie widzi. A to dlatego, że wraz z M. jesteśmy zbyt leniwe, żeby wykonać jeden telefon do jakiegoś ‘dystrybutora’.

Oświetlenie w klubie było, że tak powiem, ‘do wyboru, do koloru’. A to słoneczko przez okienko, a to lampy na suficie, a to lampki nad stołem. Nie jestem znawcą, ale udało mi się zauważyć, że może i wszystko osobno ładnie, pięknie, ale zusammen do kupy to mniej więcej tak,  jakby napakować sosu bolognese do chrupiącej bułki i udekorować bitą śmietaną. Zostaliśmy więc przy bitej śmietanie i (co najmniej jak ktoś cierpiący na zaawansowaną fotofobię) czym prędzej poprosiliśmy o wyłączenie wszystkiego (łącznie ze słońcem) i zostaliśmy przy trzech lampach nad samym stołem.

Kilka słów o obróbce zdjęć. Na Photoshopie znam się mniej więcej tyle, co przeciętna kura na gwiazdach (a przeciętna kura wie o gwiazdach tyle, że SĄ i, że jak się pojawiają, to trzeba iść SPAĆ). Dlatego wszelkie ‘cuda’ uczyniłam wyłącznie Clone Stamp Tool’em w wersji ‘Normal’, ‘Lighten’ i ‘Darken’. Zaszalałam strasznie z przedostatnim zdjęciem, które dodatkowo wykadrowałam (tak, wiem, SZALEŃSTWO).

Ok, koniec tego marudzenia, bo wiem, że i tak nikt tego nie czyta

Na drugie spotkanie KWIK-u we wrocławskim Teatrze Muzycznym ‘Capitol’ wybrałam sie oczywiście z aparatem. Ciekawe doświadczenie – tłum ludzi, stoisz w miejscu, uważasz, żeby ktoś nie oblał aparatu piwem, nie wytrącił w konwulsyjnym śmiechu tudzież nie puknął łokciem przy przeciskaniu się to toalety. Światło takie sobie, a lampą po oczach dawać komuś spod sceny, to trochę nie halo. Moje doświadczenie (‘doświadczenie’ – trochę zbyt górnolotne słowo na 3 tygodnie biegania z aparatem) jest niewystarczające, żeby wiedzieć jak coś z takich warunków wycisnąć. Nie przerabiałam ich, bo tak naprawdę zdjęcia żadna rewelacja, ale co mi tam, wrzucam

Kolory nie były podkręcane w Photoshopie. A niebo nie było takie pomarańczowe. Jakoś tak wyszło

Oszklony dach Galerii Dominikańskiej, to idealne miejsce do ciekawych zdjęć o zachodzie słońca. Przyznaję bez bicia – zupełnie nie miałam na nie pomysłu. Dopiero po wrzuceniu na kompa mnie oświeciło, więc pójdę jeszcze raz.
1.

2.

3.

Zaczepił nas Pan w stanie wysoce wskazującym na spożycie. Chciał zdjęcie, tylko strasznie się ruszał.

Moja śliczna bratanica

I ujęcie drugie, które już spotkało się z bardzo ciepłym przyjęciem

Mami loves me

W biegu

Nie wrzucam tu zdjęć, żeby chwalić się co potrafię, bo nic nie potrafię. Mam za to nadzieję, że ktoś mądrzejszy ode mnie poświęci mi 5 minut, spojrzy i skrytykuje. Konstruktywnie oczywiście.

Pierwszy dzień, pierwsze uruchomienie aparatu i pierwsze zdjęcie (nie licząc dwóch wystrzelonych w podłogę i jednego zoomu na żelazko – zdecydowanie wyłącznie dla koneserów). Na zdjęciu M.

Bardzo ładne róże. Jednak jak dla mnie trudne do sfotografowania z odległości 4 metrów kiedy rosną na murze usytuowanym od wschodu a akurat jest zachód i godzina 20:00. Nie tłumaczę się, ale obiecuję poprawić następnym razem.

Kiedy wczoraj wieczorem zadzwonił Seba – kolega ze studiów, sąsiad i Przyjaciel – i zaproponował mały nocny wyskok, nie odmówiłam sobie tej przyjemności mimo, iż nawet nie doczytałam do połowy instrukcji obsługi i robiłam na czuja.

A oto efekty:

I w kolorze:

Jeszcze widok na pl. JPII:

To by było na tyle z trzech uruchomień aparatu Nie mam za wiele czasu, a szkoda…

A co do zdjęć – nie jestem zadowolona z ostrości, ale to kwestia praktyki chyba i może podpowiedzi od Kogoś – jestem otwarta i wręcz proszę o sugestie

Do rzeczy:

Na rozgrzanym oleju, ok. 2cm, w garnku, na dnie (taaak, wiem, że nie na ściance no ale tak mój Brat pisał, więc cytuję dokładnie ) podsmażyć:

1) liść laurowy 4-5 szt. (na kolor brązowy)

2) pokrojoną w piórka cebulę (może być kolorowa) – na brązowo – mieszać bardzo często

3) zmiksować drobno ostrą paprykę (zieloną lub czerwona) ok. 5-6 sztuk i dodać do cebuli, smażyć dalej i mieszać

4) zmiksować główkę czosnku i świeży, obrany imbir – ok. 2 korzeni

5) dodać 2-3 łyżki bułki tartej i dalej smażyć i dalej oczywiście mieszać

6) zmiksować około 1kg świeżych pomidorów i wlać do garnka, dalej gotować, dalej mieszać

7) doprawić do smaku solą, mieloną kurkumą (przynajmniej 1 łyżkę), pieprzem białym.

I teraz uwaga.

Bierzemy około 1/3 tego cuda i odkładamy do mniejszego garnka. Do tej 1/3 dodajemy pół łyżki masła i 1 łyżkę koncentratu pomidorowego. Jeżeli cudo będzie za gęste, dodajemy trochę wody. Generalnie ma mieć konsystencję gęstej, baaardzo gęstej śmietany

Teraz wracamy do garnka z pozostałym sosem (2/3).

Do tego dodajemy warzywa mrożone: kalafior, groszek, papryka czerwona i zielona – świeża, do tego pokrojone w kosteczkę drobno ziemniaki i gotujemy. Jak się ziemniaki ugotują, dodajemy 2 łyżki koncentratu pomidorowego i pół łyżki masła. Jak dodasz koncentrat przed ugotowaniem ziemniaków, będziesz mieć problem jak ja pierwszy raz. Się nie ugotują, albo bardzo długo. Baaardzo.

I teraz najfajniejsze:

Przygotowujemy piersiątka [sic!] z kurczaka. Koniecznie piersiątka Myjemy piersiątka i kroimy na kawałeczki – jedno piersiątko – 2-3 kawałki. Posypujemy je solą, kurkumą (obficie), papryką chilli, oprószamy mąką, do tego wbijamy 2-3 jajusia i mieszamy. Całość skrapiamy sokiem z 1 cytryny. Odstawiamy na 15-20 minut. Smażymy na głębokim tłuszczu na złoty kolor. Mieszamy z sosem, tym 1/3 bez warzyw, i odstawiamy, żeby się przeżarło. Ja pierwszy raz nie miałam czasu na czekanie a i tak było dobre Co do ilości piesiątek – zależy ile osób. Tak w ogóle to nie trzeba koniecznie dodawać kurczaka, jak ktoś np. nie je mięsa. Sporo Hindusów to wegetarianie; gotują oni samą bazę warzywną – sabji – i jedzą ją z ryżem. Kurczak jest urozmaiceniem. Bardzo smacznym urozmaiceniem

Całość podaje się na ciepło, z ryżem, 1-2 kawałeczki kurczaka i konkretną chochlą sabji warzywnego

Polecam też wrzucić do sosu na początku 1-2 papryczki chilli (wersja dla wrażliwych żołądków) i część z warzywami zrobić łagodniejszą. Do 1/3 sosu, po jego odłożeniu, dodać więcej chilli. Kurczak będzie pikantny, a warzywa łagodniejsze

Rozpisałam się strasznie. Mam nadzieję, że będzie Ci smakować